5. BÖLÜM
* KARABULUTLAR DAĞILIYOR DERKEN *
3 ay oldu... Evde olmayan kömür yüzünden dışarda oynayarak yada ev sahibimiz alim amcanın evinde ısınmaya çalışıyorduk. Evde hammadde olmadığı için babamın gönderdiği para ile sadece un alıp ondan yemekler yaparak karnımızı doyuruyorduk. kar yolları kapattığı için çetin kış şartları yüzünden babam bize biz babama ulaşamıyoruz... Ev sahibimiz çok yardımseverler ellerinden geleni yapıyorlar ama yinede bize yeterli olmuyor.
2 ay daha geçti. karlar iyice erimeye yüz tutmuştu. Ve günlerden birgün .... Babam geldi. Hemen kollarına atladık bütün sevincimizle. Babam geldiğinde ağzından çıkan ilk cümleler:
- Size ne oldu böyle !!!!!!
- Sorma bey. Sen yokken çok kötü şeyler oldu aç kaldık hiç birşeye yetiremedik verdiğin parayı...
- Anladım hanım bu böyle olmayacak... Allahtan bulunduğum köyde çok çevre edindim. oraya gidelim. Orada hayatımızı biraz düzene sokabiliriz.
- Haklısın bey bu böyle olmayacak.
Ve 3-5 gün sonra yola koyulduk. Köye vardığımızda köylüler bizi çok sevdi ve kucak açtılar. Bize ev buldular. beni okula kaydettirdiler. Babam köyde dükkan açmaya başladı.
Ancak okul hayatım köyde hiç parlak başlamadı. İlk senenin yarısını izmirde kalan yarısını da kırşehirde okuduğum için zaten iyi bir eğitim alamamıştım. Üstüne üstlük köyde başladığım okulda ise bir salonun içinde 5 adet sınıf aynı anda ders görüyordu. Bu durum dersleri anlamamı çok zorlaştırmıştı. Ben okuma yazmayı sökerken yanımdakiler tarih dersi görüyorlardı. 1 Yıl boyunca bu işkence dolu okul hayatım devam etti. o senenin yazında babamın yarım kalan bağ bahçe işinden elde ettiği yüklü gelirle tekrar şehre gelip bir ev kiraladık.Babam ömer bey açtığı küçük dükkanı genişletti.Annem halı dokumaya başladı. İkisinin geliriyle beraber yavaş yavaş toparlamaya başlamıştık. Daha sonra kiradan kendi evimize çıkma başarısı gösterdik.
Aylar ayları yıllar yılları kovaladı. Ben artık ortaokul 1.sınıfa kadar gelmiştim. 2 dersten kalsamda dershaneye gidip o iki derside vermiştim. Artık 2. sınıftaydım. Ancak 2. sınıfın baharında annemin ayağı düşmesi sonucu kırıldı. Ona bakabilecek tek kişi ben olduğum için okulu bırakıp anneme bakmak zorunda kaldım. Annem iyileşti ama ben geri okula dönemedim. Bir yıl kadar anneme ev işlerinde yardım ettim.
Dedem Hüseyin beye sık sık gider halini hatrını sormayıda ihmal etmezdik. Dedemlere komşu olan Pakize yenge ve kadir amcalarda beni çok severlerdi. Pakize yenge terzi kadir amca da sağlık memuruydu. Gel zaman git zaman annemin onlarla bir ahbaplığı oluşmaya başladı. Ancak bu oluşan dostluk yüzünden hayatımın kararacağını nerden bilebilirdimki ?
FOTBOL's
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder